Niemcy zmierzają w stronę sprzedaży legalnej marihuany

Georg Wurth, lider i właściciel niemieckiego Stowarzyszenia Konopi (DHV), głównego podmiotu w ruchu na rzecz legalizacji konopi w Niemczech, udzielił wywiadu w La W, aby odnieść się do obecnej sytuacji legalizacji konopi w kraju i wdrażanych środków.

Podczas swojego wystąpienia Wurth zwrócił uwagę, że istnieją pewne ograniczenia dotyczące rekreacyjnego zażywania marihuany. Obecnie dorośli mogą nosić ze sobą do 25 gramów trawy do użytku osobistego w miejscach publicznych, ale palenie w promieniu 100 metrów od szkół lub obiektów sportowych jest zabronione. Ponadto w warunkach domowych dozwolona ilość wynosi 50 gramów.

Aktywista wyraził pewne zastrzeżenia wobec obecnego prawa, sugerując, że zażywanie konopi powinno być traktowane podobnie jak tytoń. Jednak uznał ten krok za znaczący, uważając go za gest tolerancji wobec osób, które używają tej substancji, przyznając, że nie wyrządzają one szkody innym.

Wreszcie Wurth podkreślił, że chociaż ta inicjatywa nie będzie generować dochodów podatkowych ze względu na brak pełnej regulacji rynku, stanowi krok w kierunku dekryminalizacji konsumentów, umożliwiając nawet uprawę na własny użytek, choć wolny rynek konopi nie został jeszcze ustanowiony w Niemczech.

Konopie w Europie:

Przepisy dotyczące handlu, uprawy i posiadania konopi różnią się stopniem surowości w zależności od kraju. W Holandii sprzedaż do użytku rekreacyjnego jest legalna w autoryzowanych lokalach zwanych kawiarniami, będąc jedynym krajem w Unii Europejskiej, który to dopuszcza. W Hiszpanii uprawa konopi do użytku osobistego lub w trybach zwolnionych z odpowiedzialności jest dozwolona. Jednak jej zastosowanie terapeutyczne wciąż nie jest uregulowane i czeka na rozpatrzenie przez rząd, co prowadzi do niedoboru leków na bazie konopi ze względu na brak regulacji, proces, który może się przedłużać przez lata z powodu problemów biurokratycznych.

Obecna debata na temat konopi w Europie

W sferze legislacyjnej Hiszpanii debata na temat konopi była napędzana propozycjami zmian w prawie, takimi jak ta przedstawiona przez Izquierda Unida w 2006 roku w celu reformy Ustawy Corcuery. Ponadto pojawiły się stowarzyszenia zajmujące się konopią, które oferują legalny dostęp do konopi jako alternatywę dla modelu legalizacji wolnego rynku, który uważa się za potencjalnie zachęcający do niekontrolowanego handlu zgodnie z nieuregulowanymi wzorcami konsumpcji. Stowarzyszenia te mają restrykcyjne kryteria wstępu, ograniczone do dorosłych i konsumentów rekomendowanych przez członków.

Konserwatywny rząd Mariano Rajoya wprowadził w 2013 roku projekt ustawy, który zaostrzył kary dla posiadaczy i konsumentów konopi w miejscach publicznych, eliminując możliwość zastąpienia grzywien programami detoksykacyjnymi i zwiększając grzywny za uprawę narkotyków nie stanowiących przestępstwa. Ten środek został skrytykowany przez ekspertów ds. uzależnień od narkotyków i przedstawicieli stowarzyszeń zajmujących się konopią, którzy uważali go za regresywny i szkodliwy dla użytkowników.

W 2022 roku Kongres Deputowanych debatował nad regulacją medycznej marihuany, a Komisja Zdrowia i Konsumpcji zatwierdziła bezwzględną większością raport wzywający Rząd do jej zatwierdzenia w ciągu sześciu miesięcy, chociaż proces został utrudniony i nie w pełni zmaterializował się ze względu na wybory powszechne w 2023 roku.

W Portugalii zażywanie narkotyków, w tym marihuany, jest nadal zakazane, ale od 2001 roku posiadanie narkotyków nie jest uważane za przestępstwo. Według oficjela Ministerstwa Zdrowia, nacisk kładzie się na traktowanie uzależnienia jako choroby, a nie na karanie dotkniętych osób. Osoby zatrzymane z minimalnymi ilościami są kierowane do komisji monitorujących, kierowanych przez Ministerstwo Zdrowia, aby w razie potrzeby otrzymać leczenie detoksykacyjne, bez rejestracji tego w aktach policyjnych lub sądowych. Ta polityka doprowadziła do zmniejszenia konsumpcji.

W Niemczech od 2022 roku podjęto wysiłki zmierzające do legalizacji konopi. Po zmianie przywództwa wraz z Olafem Scholzem złożono propozycje zwiększenia płacy minimalnej, obniżenia wieku wyborczego i legalizacji sprzedaży konopi do użytku rekreacyjnego. Przeprowadzono przesłuchania z ekspertami medycznymi i prawnymi, aby poinformować o możliwej legalizacji. Pomimo spotkań ministrów z różnych krajów w celu omówienia regulacji rynku konopi, oficjalne porozumienie nie zostało jeszcze osiągnięte.

W Wielkiej Brytanii policja w Brixton w Anglii wydała oświadczenie wskazujące, że nie będzie aresztować osób za posiadanie konopi, wybierając zamiast tego ostrzeżenia i konfiskaty. Doprowadziło to do rekomendacji reklasyfikacji konopi z klasy B na klasę C w 2001 roku, chociaż posiadanie pozostaje przestępstwem.

Malta zalegalizowała uprawę i konsumpcję konopi do użytku rekreacyjnego, pozwalając na posiadanie do siedmiu gramów i uprawę do czterech roślin na osobę powyżej 18 lat, chociaż publiczna konsumpcja pozostaje nielegalna.

W Oceanii marihuana jest używana w rytuałach w niektórych plemionach rdzennych. A w Australii niektóre obszary zdekryminalizowały posiadanie i ograniczoną uprawę konopi do użytku osobistego, z drobnymi grzywnami w przypadku naruszenia.

Nowa Perspektywa:

W czerwcu 2011 roku Globalna Komisja ds. Polityki Narkotykowej wydała raport sugerujący zmianę strategii wobec narkotyków, opowiadając się za legalizacją i regulacją konsumpcji, biorąc pod uwagę oczywistą porażkę polityki prohibicjonistycznej promowanej przez USA i Organizację Narodów Zjednoczonych do tego momentu. Znaczny wzrost konsumpcji opioidów, kokainy i konopi między 1998 a 2008 rokiem został podkreślony jako znak, że istniejące polityki nie działały. Jednym z kluczowych argumentów wspierających legalizację było to, że tłumienie konsumpcji utrudniało wysiłki zdrowia publicznego w zakresie radzenia sobie z HIV/AIDS i zgonami z przedawkowania.

W sierpniu 2012 roku były prezydent Kolumbii César Gaviria przyznał zmianę paradygmatu w polityce narkotykowej.

W Meksyku toczyły się intensywne debaty na temat legalizacji narkotyków, a prawnik Miguel Carbonell Sánchez argumentował, że potrzebny jest inkluzywny dialog międzynarodowy. Carbonell twierdzi, że choć państwo może zniechęcać do pewnych zachowań, nie może narzucać określonego stylu życia ani zakazywać konsumpcji pewnych substancji poprzez przymus karny.